قصر کاغذی خرابه ای بیش نبود

هنوزم دوست دارم ...

ma3tabaham — Thu, 16 Apr 2009 08:52:18 GMT

اگه عشقت کورم کنه و دنیا رو نبینم مهم نیست ... حس بودنت قشنگتر از دیدن دنیاست

حتي اگه سالها بگذره

حتي اگه همه چي تموم شده باشه

حتي اگه ديگه برات ارزشي نداشته باشم

حتي اگه بهم فحش بدي

حتي اگه روزانه با هزار نفر باشي

حتي اگه خوردم کني

حتي اگه صداي شکستنم را بشنوي ولي بخندي

حتي اگه دوستم نداشته باشي

حتي اگه دوستش داشته باشي

حتي اگه بري

حتي اگه همش بهم بخندي

حتي اگه صدام را فراموش کني

حتي اگه نگاهم را از ياد ببري

حتي اگه گرمي دستانم را فراموش کني

حتي اگه خاطره ها را پاک کني

باز هم من تا ابد براي تو ميمانم

و از اين انتظار لذت ميبرم ...

و من همچنان نفرین شده راه عشق باقی خواهم ماند ...

و اما عشق...

Sat, 06 Sep 2008 12:56:18 GMT

در گلزار عاطفه ها تنها ایستاده بودم و از گل برگ های شقایق، شبنم مهر می نوشیدم.

تنهای تنها...

پرستوی مهاجرم همچنان پی آواز حقیقت بود.

من این را از لابه لای شب بوها حس کردم.

در وهم گل گم بودم که این راز را از پونه شنیدم.

از روشنایی می آمدی نزدیک ....

توآمدی و مرا ترسی آشنا فرا گرفت.

دستان تو سبز ؛دستان من سرخ

در دستانت کوزه عشق را می دیدم

کاسه تنهایی ام را به سویت گرفته ام تا جرعه ای عشق بنوشم.

هنگامی که عشق را نوشیدم خود را سبک بال تر از همیشه یافتم و دیگر تنها نبودم .

هستی ات در من ریشه داشت .

ناگهان سیلاب بیداری که رسید چشمانم را گشودم...

باز هم انعکاس تنهایی خود را در اینه دیدم.

اما...

دستانت...

بوی عشق گرفته بودند...

ماه را....

خورشید را...

ستاره را ...

از دفتر عشقم خط زده اند.

من دیگر با کدامین نور سیاهی روزگار را طی کنم.

چشمانم بر آسمان خیره مانده اند.

سایه او با ماست

کاش رندگی بهاری بود ...

کاش سهم من از گذشته تنها یادگاری نبود...

کاش بغض سکوت دردها کم می شکست..

کاش خنده بر دیدگانم می نشست...

کاش می شد کاری کرد...

کاش می شد راهی ساخت....

کاش زندگی را غم نبود...

کاش واژه "کاش" نابود می گشت...

کاش به جای کاش "یقین "جاری می گشت...

با چشمانی پر از اشک...

ma3tabaham — Sun, 24 Aug 2008 11:13:18 GMT

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن

ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن

خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه

لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه

يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند

يكي با دستای نازش گلاي باغچمو سوزوند

تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو

هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو

خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم

نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم

نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم

از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم

نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني

تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني

تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم

تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم

خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني

طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه

خداحافظ همين حالا، همين حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خداحافظ کمی غمگين، به ياد اون همه ترديد

به ياد آسمونی که منو از چشم تو ميديد

اگه گفتم خداحافظ نه اينکه رفتنت ساده اس

نه اينکه ميشه باور کرد دوباره آخر جاده اس

خداحافظ واسه اينکه نبندی دل به رؤيا ها

بدونی بی تو و با تو، همينه رسم اين دنيا

خداحافظ خداحافظ

همين حالا

خداحافظ

برای همیشه خدانگهدار

کجا بنویسم؟

Wed, 20 Aug 2008 07:07:18 GMT

کجا بنویسم؟

دوستت دارم را کجا بنویسم که ماندگار باشد؟ روی تن شبنم ٬ اگر

از شاخه چکید چه؟

روی لبخند گلبرگ ٬ با زمستان چه کنم؟ روی بستر ساحل٬ پس

چگونه جلویه رقص موج را بگیرم؟

پس بهتر آن است که در لحظه لحظه دلتنگی هایم دوستت

دارم را زمزمه کنم٬ چرا که همیشه دلتنگ توام...

نوشته از: F

چون درختی در صمیم سرد بی ابر زمستانی

هر چه برگم بود وبارم بود

هر چه از فر بلوغ و گرم تابستان و میراث بهارم بود

هر چه یاد ویادگارم بود

ریختست

چون درختی در زمستانم

بی که پندارد بهاری بود وخواهد بود

بهشت گمشده کجاست؟

Wed, 06 Aug 2008 19:57:18 GMT

چرا هیچ وقت به این فکر نکرده بودم که جایی به نام بهشت گمشده هست و من باید پیدایش

کنم؟

خوشحالم از این که فرصت کردم به بهشت گمشده ام فکر کنم....راستش اول فکر کردم بهشت

گمشده ای که من به دنبالش می گردم مختص من و زندگیه منه. ولی هر چی بیشتر بهش فکر

کردم دیدم برای رسیدن به اونجا خیلی چیزها هست که به هم وصله.

یه حسی به من میگه بهشت گمشده خیلی نزدیکتر از هر چیز دوره٬ به نزدیکی بویی که تویه

شامه منه٬ نوری که به چشمم می خوره و صدایی که می شنوم. مثه یک نگاه معصوم کودکانه

و یه لبخند واقعی از کودکی معصوم. مثه صدای خنده وزلال گریه ٬ مثه آشنا شدن یه غریبست٬

مثه بـه آب زدن تو روزایـه گرم تابـستون یـا گرم شـدن زیر یه کرسـی که بـوی زغالـش ایـجاد

صمیمیت می کنه.مثه بارون ٬ پاییز ٬ شکوفه ٬ نسیم ٬ و... می مونه.

بهشت گمشده همین جاست ٬همین دمه٬ همین لحظه است ٬ همین نفسه ٬ نه یک قدم عقب تر

تویه گذشته و نه یه یک قـدم جلوتر تویه آِینده بلکه هـمین دمه کـه توش کـینه دروغ تـرس و

بغض نیست.

همین دم که فقط یه دمه وبس یه نفس برای زندگیه.

آره رفیق بهشت گمشده به همین نزدیکیست. نزدیکه نزدیک نزدیک

اگـه تـا روز قیـامـت داشـتنـت نبـاشـه قـسمـت

چشم به راهه تو می مونم با دلی پر از صداقت

اگــه جــایه تـو به این دل همه دنیـا رو ببخشـن

می گذرم از هر چه دارم اگه باشی عاشــقه من

سرسپرده تو هستم F

گلایه از خدا

ma3tabaham — Tue, 29 Jul 2008 11:20:18 GMT

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:

"می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد. "

فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:

"می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد. "
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :

" با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست."

گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفته بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت:"ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی."
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی!

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت ...
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد.

*عاشق نشدی وگرنه می فهمیدی*پاییز بهاریست که عاشق شده است*زرد است که لبریز حقایق شده است*سرد است که با درد موافق شده است**

سلام خسته من

Sat, 19 Jul 2008 11:12:18 GMT

دوست دارم روح مرا در آسمان صاف و آبی رها کنم تا بی نهایت راببیند

دوست دارم شبها مثل یک ستاره بر فراز آسمان برای ساکنان زمین چشمک زنان نور باشم

دوست دارم ابری باشد که وقتی دلم پر می شود با گریه هایم همه را سیراب کنم .

و دوست دارم گلی باشم که اشکم به لطافت شبنم باشد.

سلام.

سلامِ من خسته و دل شکسته به تمامی دوستای گلم.

از همون اول هم نوشتن بلد نبودم.

از بچگی تــــــا حالا...

ولی دلم می خاد همتون منو ببخشید.

مخصوصاً دوستای گلم آقا مهدی و مجید جون

به عنوان اولین باری که دستم رو به قلم می برم دلم می خاد هر چی تو دلم هست رو بنویسم.

من آدم ضعیفی هستم از همه نظر

مهمتر از همه در برابر سختی ها و مشکلات بد جوری کم می آرم.

اگه راستش رو بخواهید دیگه زندگی هیچ ارزشی برام نداره.

خیلی دلم می خواد ،خیلی شبها دعا می کنم زود تر...

دیگه خسته شدم...

خیلی دلم گرفته...

اولا شبها با گریه خوابم می برد.

ولی جدیداً دیگه گریه هام هم در نمی آد.

دارم داغون می شم.

از شما دوستای گلم می خام برام دعا کنید.

همون چیزی رو که خودم خیلی از خدا خواستم.

راستی اگه کمتر آپ می کنم و یا اینکه به وب های قشنگتون سر نمی زنم منو ببخشید.

چون زیاد به اینترنت دسترسی ندارم.

همتون رو دوست دارم.

خـدا حافظ ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

خداحافظ واین یعنی در این اندوه می میرم

وای تنهایی مطلق که می بندد به زنجیرم

و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

و بـرف نــاامیدی بر سرم یک ریز می بارد

چگونه بگذرم از عشق و از دل بستگی هایم

چگونه می روی با آنکه می دانی چه تنهایم

همیشه با تو بودن های من دیری نمی پاید

و بعد از تـــــو کــس دیـگر به دیدارم نمی آید

تمام لحظه های من پراز تکراروپر حرفی و بی رحمیست

چگونه می توان با این همه نامهربانی زیست؟!

دلم تنـگ است

دلم می سوزد ازبـاغــی کــــه می سوزد

نه دیداری،نه بیداری ،نه دستی از سر یاری

مرا آشفته می سازد ،چنین آشـفــته بازاری

زیستن چون شاه مردان

Fri, 11 Jul 2008 13:49:18 GMT

کوچه های تنهایی را گلباران کنیم . شادی را به کوچه ها برگردانیم. با

محبت به در خانه همسایه زنیم و اشک ها را از چشمان پر نور دخترک

همسایه که از دوریه بابا می نالد پاک کنیم .

در کوچه های زندگی گلهای امید بکاریم . با دستان پر محبت خود به

آن ها آب دهیم تا به شکوفه نشستنشان را با چشم دل ببینیم . همان

گونه که علی (ع) با وجود معصومیتش از همسایه اش دریغ

نمی کرد. و ما بله ما که ادعا می کنیم شیعه او هستیم نیز باید اگر مثل

اونمی توانیم باشیم به اندازه ی قطره ای در دریای معرفت او باشیم و او

وراه ورسم زندگیش را بشناسیم.

ولادت با سعادت پادشاه مومنین مبارک باد

عمر من دیگر چون مردابیست.

راکد و ساکت و آرام و خموش.

نه از او شعله کشدموج و شتاب.

نه در او نعره زند خشم و خروش.

گاه گاه شایدیک ماهی پیر

مانده و خسته در او بگریزد.

وز خرامیدن پیرانه خویش

موجکی خرد و خفیف انگیزد.

یا شبی کشتی سرگردانی

لنگر اندازددر ساحل او.

ناخدا صبح چو هشیار شود

بار و بن بر کند از منزل او.

ورنه مرداب چه دیدست به عمر

غیر شام سیه و صبح سپید

روز دیگر ز پس روز دیگر

همچنان بی ثمر و پوچ و پلید

..::مهدی اخوان::..

بچه ها به دعایه دله پاکتون نیاز دارم

تو رو خدا واسم دعا کنید.هم واسه درسام

هم واسه دله خانومیه گلم . قربونش برم من

دلشو شکوندم

همین طوری ؛از روی دلتنگی...

ma3tabaham — Wed, 02 Jul 2008 11:11:18 GMT

نمی دونم از چی بگم تادلم آروم بگیره ...

خدا جونم! نمی دونم از کجای این دنیا برات بگم...

دنیایی که...

دنیایی که حتی نمی دونم چی اسمشو بزارم...

خدایا... !

چرا منو آفریدی...!؟

با اینکه می دونم هیچ کدوم از کارات بی حکمت نیست ولی آخه چرا من...؟

چی میشد جای منو با یه چیز دیگه تو این دنیا عوض می کردی...؟

مثلاً...

مثلاً با یه قاصدک

یک قاصدک که تو یه دشت بزرگ زندگی میکنه...

انقدر بزرگ که قاصدک توش پیدا نباشه...

فقط یک گوشه زندگیشو می کنه...

خدایا...!

نمی دونم چرا ...؟

مگه تو همه آدم های دور و بر ما رو انسان نیافریدی...؟

پس چرا همه دارن ادای آدم ها رو در می آرن...؟

خداجونم...!

دیگه خسته شدم...

خسته ...

خدا جون...!

چرا انقدر گناه زیاد شده...؟

نمی دونم چرا گناه کردن واسه بعضی ها شده یه عادت...

خدایا کمکم کن که مثل بنده هایی نباشم که تو این دنیا به گناه کردن عادت دارن...

کمکم کن تا بتونم تو این دنیای کذایی پاک باشم ...

پاک پاک...

راستی یه سوال...؟

به نظر شما انسانیت رو از کجا میشه پیدا کرد...؟

زنده بگور

Sun, 22 Jun 2008 11:14:18 GMT

بالاخره امتحانات تموم شد آخیییییییییییش یه نفسی میکشیم.

نفسم پس می رود٬ از چشمانم اشک می ریزد ٬ دهانم بد مزه است ٬ســرم

گیج می خورد . قلبم گرفته٬ تنم خسته کوفته و شل بدون اراده درتختخوابم

افتاده ام . رختخـواب بوی عرق و بوی تـب مـی دهد. ظـهر یکشـنبه است .

می خواهم بلند شوم و پنجره را باز کنم ولی یک تنبلی سرشـاری مراروی

تخت میخکوب کرده است . در آیـنه نـگاه کـردم دیدم خیلی تکـیده و لاغـر

شده ام . به دشواری راه می رفتم. اتاق در هم و بر هم است .من تنها

هستم .هزار جور فکرایه شگفت انگیز در مغزم می چرخـد و هـمه آن هـا

رامی بینم . در رختخواب می غلتم یادداشـت های خاطرم را بهم می زنم

اندیشه های پریشان و دیوانه مغزم را می فشارد . پشت سرم تیر می کشـد.

لحاف را جلوی چشمم نگه می دارم . خوب بود می توانستم کاسه سـرم را

باز کنم و همه توده خاکستری مغزم در آورم بیــندازم دور بیندازم جلوی

سگ . به کسی که دستش از همه جا کوتاه اســت می گویند:

برو سرت بذار بمـیر اما وقـتـی مرگ هم آدم را نمی خواهد وقتی مـرگ

هـم به آدم پشـت می کند مرگی که نمی آید و نمی خواهد بیاید همه ازمرگ

میترسـند من از زندگی سمج خودم .

صادق هدایت

اینم تقدیم به همه